|
Article on other languages:
|
Lingua Anglica (adv. Anglice) lingua ex linguis Indoeuropeis est et sub familia Germanica subsummata. Cum lingua Anglica antiqua, lingua Saxonica, lingua Frisica, lingua Theodisca, lingua Batava Germanicum occidentale format.
LociLingua Anglica hodie non loquitur in Anglia sola sed etiam in Hibernia, Scotia, Cambria, Civitatibus Foederatis Americae, Canada, Australia, Nova Zelandia, Jamaica, Africa Australi et aliis partibus Africae, Indiae et nonnullis partibus Asiae. Lingua Anglica nunc etiam est lingua scientiae et lingua franca orbis terrarum. Origovide: Lingua Anglica Antiqua Lingua Anglica antiqua oritur a linguis Germanicis quas dicebant gentes Germanicae in Angliam a saeculo 4 ad saeculum 6 transgressae. Anglia a Vicingis saeculis 9, 10, 11que populata, lingua Anglica a lingua Norvegiensis antiqua attacta est. Anglia a Normannis ab anno 1066 victa, lingua Francogallica lingua regia et legis facta est. Lingua Anglica cottidiana ita plurimas verbas Francogallicas sumpsit, quarum origo saepe erat Latina: exempli gratia haec: court, chivalry, castle. Litteris artiisque renatis, scriptores Anglici plurima verba Latina acceperunt, exempli gratia: habitat, memento et dictum. Tribus fontibus (Germana, Francogallica, Latina lingua) ita in unum confluentibus, lingua Anglica moderna saepe praebet tres verba, Germanicum Francogallicum Latinum, ad rem unam designandam. Exempli gratia: ask (ex fonte Germanico), question (ex Francogallico), et interrogate (ex Latino), quae omnia significant rogare. Praeterhac, sunt verba quae lingua Anglica ter mutavit, videlicet reason (Francogallice raison, ex Latino verbo ratio(nem)) simul cum ratio (verbum Latinum tardius usurpatum). Etiam aetate nostra verba quaedem Latina in linguam Anglicam accipiuntur, exempli gratia computer (ex computare). Hodie constat plus quam dimidiam partem verborum Anglicorum ab origine Francogallica vel Latina vel Graeca ortam esse; verba tamen quotidiana Germanicae originis, sicut the, father et home, frequentius dicuntur. GrammaticaFlexura Anglica simplicior est illa qua utitur lingua Latina, casus tres praebens, nominativum genitivum obiectivum; hic casus obiectivus constat ex casibus dativo accusativo ablativo, quibus lingua Anglica antiqua utebatur. Differt obiectivum nominativo solum in praenominibus: dicitur I killed the dog (ego canem necavi) sed The dog killed me (canis me necavit). Distinguitur tamen numerus singularis a numero plurali. Pauca verba sunt quae genera habent; in praenominibus singularibus distinguitur praenomen animatum (genus habens, sicut he (ille) vel she (illa)) praenomine inanimato (it (illud)). Quod casus Latini efficiunt, efficitur lingua Anglica a praepositionibus, quae indicant relationes inter verba. Positio verborum pergravis est: prima regula syntaxeos Anglici est quod subiectum ante praedicatum, praedicatum ante obiectum poni debet. Vide etiamExemplumTo be or not to be: that is the question: Whether 'tis nobler in the mind to suffer the slings and arrows of outrageous fortune; or to take arms against a sea of troubles, and by opposing end them? Latine Esse aut non esse, illa est quaestio. Estne dignior vel in mente pati insidias sagittasque fortunae malignae, vel arma contra aerumnarum mare accipere, oppugnandoque, eas incidere? Nexus externi
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
This article is from Wikipedia. All text is available under the terms of the GNU Free Documentation License.